HAYIRLISI

yediğim her şey mideme oturuyordu..yalanlar...aldanmalar...bakışmalar..savaşlar..
oysa ben pek bişey yemiyordum..koca günü yarım kavonoz nutella, 6 tablet ilaç ve 3 paket sigarayla geçirdim...
eskiden camdan bakardım boş boş..şimdi her şey o kadar hızlıydı ki bakış mesafesini korumakta zor bişeydi..
kendi yarattığım kahramanlarla kendime yarattığım yalancı dünyada kılıçları çekip dövüşüyorduk..bende maske yoktu belki o yüzden aldığım kılıç darbeleri canımı çok yakyordu..oysa savaştığım karekterler harbi kendini koruyan, mantıklı ,bencilce adım atan adamlardı...her seferinde yeniliyordum..ama kahramanı değiştirip yeniden başlıyordum..
beni buna iten neydi bilimiyorum..bipolar demek kolaydı elbette..sağlam nedendi ama neydi bu kadar sevilme arzusu..olmuyordu işte olmuyordu...ve her olmadığında vazgeç diyen bi iç ses beklerken zıkkım olasıca o iç ses devam etttt diye hararetle bağırıyordu..
ve sonra derin bir korku...müthiş bir şüphe..her şeyden ama her şeyden ölesiye korkuyordum..iç parçalayıcı bi güvensizlik...sonra kafamdaki adamlar dövüşmeye başlıyordu..saatlerce onların kavgalarını dinliyordum..kimin bana ne dediğininde çok bi önemi yoktu...sabah kalkıp göz yaşlarımı silip yeni yenilgiye kucak açıyordum...ne çabuk unutuyordum..canımın hiç bi değeri yoktu...ben dışındaki herkese acıyordum..kendim dışında herkese anlayışla yaklaşıyordum...
acayip şarkılar vardı...mesela selami şahin seni seviyorum diyordu yalın ve dürüstçe...rafet el roman kalbine sürgün diyordu hayal kırıklığıyla..sezen aksu küçüğüm daha çok küçüğüm diyordu hatalar insanca der gibi...ben hepsini dinliyordum..o kadar karmaşıktım...
insanın duygularının hasta olması ne berbat bişeydi...
bugün öldüğüm biri yarın umrumda olmayabilirdi..ama şu an önemliydi..beni öldürebilecek kadar güçlü olan bu duygu mühimdi ..ki bu tam terside olabilirdi..mutluluktan geberebilirdimde...,
şansım hep şuydu...iyi dostlarım oldu.beni yadırgamadılar..yargılamadılar..dinlediler ..onları takmayacağımı bile bile yönlendirmeye çalıştılar...
ve hayat keşke bi rüya olsaydı..ne rüyaydı be deseydik...keşke büyümeseydik..keşke hastalıklar olmasaydı da hastalıklı ilişkilere bulaşmasaydık..aradığım kahraman benimle olsaydı ve beni hiççç üzmeseydi..onunla konuşurken yerimde zıplasaydım şımardığım için...
bigün olacak demiyorum artık...ne zaman ne olacağı belli değil çünkü..hayırlısı diyorum ve uyuyorum...