GÖRÜŞ

herkes kadar bende sıkıntılıym..toplumsal bir acı bu..gece uykumdan uyanıyorum vücudum huzursuz..son günlerde tv izlemeye başlamıştım gene bıraksam iyi olacak..acı, göz yaşı , felaket...ve malesef hepimiz çok mutsuz oluyoruz...

kuzenimin kocası 3 gün sonra döndü...alt katındaki komşusu ne zaman şehit versek zılgıt çekiyormuş...ben her gün onu aramaya devam ediyorum...bunu acımın büyüklüğünü azaltmak için yapıyorum.terörden etkilenen sadece askerler değil, onların aileleri, karıları, minicik çocuklarıda bunalımlara giriyor..bir insanın elinden tutmak güzel...

facede değişik paylaşımlar var...sabah com tr ninde sıkı takipçisiyim..facede her türden arkadaşım var..ilk öğrencilerim mesela artık üniversiteyi bitirdiler..görüyorum ki siyasi fikirlerine göre öyle farklı paylaşımlarda bulunuyorlar ki..şehitlere
duyarsız kalan adam bi bakıyorsun deprem için canla başla çalışıyor..kendimi suçlamaya başlıyorum çok mu örümcek beyinliyim diye...çok mu eski usul bakıyorum, insanı insan olarak değilde öyle sunanlara uygun mu bakıyorum ....

dönüşte kadir abiye anlatırken farkettim, tüm haberleri yalamış yutmuşum..kendimce bi bakış açısı oluşturmuşum...ve bana hoşgörüyle bakanları görünce nasılda ruhum bayram ediyor...ve eski dönem yazarları çok okuduğum için mi bilmem, onların düşünce suçundan hapislerde çürüyüşlerindeki gururlu ve dik duruşlarından mı , bazen korkuyorum...öğrendim ki düşünceni açıkça söylemekte insanın başını belaya sokar..

ama ben dik kafalı yaratılmış bir mahlukum..kuzenimle yaptığımız telefon görüşmelerinin, o bölgede yaşayan insanların telefon görüşmelerinin dinlendiğini bilmeme rağmen , neyse fikrim söylüyorum...gel seni kuzey ıraka götürelim devlet için savaş deseler acımasız bir savaşçıya dönüşebilirim..işte o vakit üzerine titrediğim kızımdan , çatıştığım ama deli gibi sevdiğim kocamdan vazgeçebilirim..bunları yapabilirim..damarımdaki kan böyle akmaya müsait..

oysa elim kolum bağlı oturuyorum evde...sabahcomtr den tüm haberleri süzüyorum, bazen tv izliyorum ve çoğu insan gibi boş boş yaşayıp gidiyorum...oysa insanlar ölüyor..çocuklar babasız kalıyor, yuvalar yıkılıyor...bense bu akşam pişirdiğim tarhana çorbasını yemesemde tavuk çorbası mı alsam eve giderken lokantadan diye böyle basit hesaplar peşinde koşuyorum...okula giderken içimden bir ses sınıfta bu konuda konuş diyor..küçükler ama duyarlılıkları artar diyorum..sonra sınıfa giriyorum kiminin karnı ağrıyor, kimi ateşlenmiş bir bakmışsın akşam oluyor...

posta kutuma bir mesaj düşmüş ''sık yazmaya başla hadi yine ''yazıyor nilmoon ..bir de bloğuna giriyorum ki ne göreyim son yazımın son cümlesini yazmış ''hayat güzel lakin insanlar için bir şeyler yapmak lazım'' gülümsüyorum kocaman..bu kederli günlerin içinde bir yıldız parlıyor...seviniyorum...