KENDIMI ARIYORKEN

Allahım benimde yüzüm gülecek miydi?işlerim rast gidecek miydi?bugün bana kim dua ettiyse duaları kabul oldu.o zat kesin ermiş...çünkü denize girsem kurur..

ama ben bugün kalabalık bir devlet hastanesinin (üstelik evime yakın) gastrosunda yarım saat bekleyip muayene oldum...doktor tıpkı neşe doktorum gibiydi.melek...bana ''tuğbacım''diyerek konuştu ,ki doktorlar genelde cımlı konuşmazlar..şimdi testlerini ver tuğbacım, sakın eve felan gitme sonucu alır almaz bana gel, ilacının dozunu ayarlayalım dedi...o an ölsem bu mutlu bir ölüm olurdu kesin...

kolaycana kan testini verdim.ve orda oturup beklerken tam karşıma bir velim çıktı.yani ben onu aramaya çekinirdim.o hastanede çalışıyor.ama o tam karşıma çıktı ya...testlerimi onun yardımıyla hemen çıkarttım...ve gastrocu raporumun rapor bile sayılmayacağını söyleyerek bana yeni ilaç raporu çıkarttı.yani öyle imzaymış, falanmış, filanmış gibi işkencelere yer yok...tık haloldu...tam velimin çıkış saatine denk geldiğim için kapıda karşılaştık.aynı mahallede oturduğumuz için beni eve kadar da bıraktı.

böylece bende şu ömrü hayatımda hastanede ilk defa adam gibi bir gün geçirdim.çok şükür Allaha...

hastanelerin hali harap...bugün 7 saat kadar kaldım hastanede..gastro acilin hemen üstünde olduğu için arada acilin önüne sigara içmeye çıkıyordum.iki cenaze bir de kalp krizi gözlerimin önünde oldu...ağlayanlar, bağıranlar...bir de genç bir kadın...ben bir paket sigarayı içerken orada hep çaresiz bir şekilde duruyordu..gidip sohbet ettim.dost olduk..dayısı ameliyattaydı ve ondan başka kimse yoktu...iyi bir kızdı..

halime şükrettim o hastanede...