KENDIMI ARIYORKEN

teşekkürler profösör amca, artık yazın bizim sınıfın panosunda , çocuklara tavsiyelerde bulunuyor...

sabah gittim hastaneye..kocamın ayarladığı doktorla buluştum...kadın melek ya resmen...hastanelerde böyle melekler varmıydı???uğraştı, çabaladı...gastroya bakan doktor bugün çalışmıyormuş.yarında kendisi hastanede değil...yarın gelirsin dedi..birlilkte sigara içtik..kızımın öğretmeni onun kızınıda okutmuş...içim ferahladı ...

ama insan bir kere manyak olmaya görsün işte...korkularım depreşti.çok iyi biliyorumki, çıktığım bu yol beni kolonoskopiye götürecek...yanlış adreslere gitmek istemiyorum.tamam bir melekle tanıştım ama o melek diye o hastanedeki herkes melek değil...hastaneler kocaman yerler ve insanların birbirine yardım ve desteği bir yere kadar...

acaba profösörüme mi gitsem dedim..hiç başka yollara dalmadan, tanıdığım, güvendiğim kollara mı atsam kendimi...

sonra eve geldim.iki simit birde fıstıklı çikolatayla...kocama bir mektup yazdım...yazarken ağlamaya başladım ve telefon çaldı.arayan gökkuşağı aylin, burnumu çekerek konuştum onunla...nasılda hissetmişti acı çektiğimi, nasılda zamanında ulaşmıştı bana...rüyasında görmüş beni..bak ne kadar çok şey anlattım onada ''rüyanda ne yapıyordum?''diye sormadım.çünkü transa geçmiştim..duygusal transa...teşekkür ederim aylin, çok iyisin...sağol, varol...

mektubu alıp tv kumandasının altına koydum.karar vermeme yardım et dedim...bakalım cevap ne olacak...rüzgar hangi hastaneye doğru esecek...