artık haftada iki gün ordayım...yarım saat evvel gidiyorum ve karşıdaki kafede bir tost ve bir şişe kayısı suyunu içerken tabelaya bakıyorum uzun uzun...artık burası rutin yerlerimden biri oldu...ilk başlarda bana keyif veren şimdilerde çıktığımda darmaduman olduğum yer..psikiyatri polikliniği...
bi profösör buldum..yediyıl boyunca gittiğim şeker doktoru bıraktım..neden geldin diye sordu..bipolarmıyım emin olmak istiyorum dedim..bunuzamanla anlayabiliriz dedi..biraz konuştuk..bi kutu lustral..d vitamini ..b12 iğnesi ..folik asit yazdı..ve mutlaka terapi almam gerektiğini söyledi..
garip bişey ama terpistin soyadı şeker..ama ben artık şeker doktor demek istemiyorum..çünkü görüyorum ki yıllarca bayıldığım o psikiyatrist bana yarar sağlamak yerine beni saçma sapan teşhisiyle zıvanadan çıkaracakmış..
terapistin çok süslü bi odası yok..koltuğuda hiç rahat değil..perdeleri garip ama kendisi güzel..benden tramvalarımı listelememi istedi..38 tramva yazdım..yaşım kadar yani..bi ömür için fazla sanırım..
11 yaşımdayım..yatakta uyuyorum..annemle babam odaya giriyolarlar ve birden beni dövmeye başlıyorlar...karşımdaki duvarda olan biten her şeyi net bir şekilde görüyorum..sesler duyuyorum..kafamın sol tarafındaki saçın çok güçlü bi şekilde çekildiğini aynen hissediyorum..anneye dair bi koku geliyor burnuma..kız kardeşimi görüyorum üzgün ama çaresiz..alt kattaki komşunun yüzü beliriy..ne dövdüler seni dün gece diyo...kendimi tam olarak çaresiz hissediyorum..ağlıyorum..
terapistim sağ elini sallıyor..ben gözümle o eli takip ediyorum..arada derin bir nefes alıyoruz..ne gördüğümü anlatıyorum..tramvalar beynin bir yerinde toplanırmış..onu beyne yaymak gerekmiş..bu mdr diye bi teknik..o acıları yayıyoruz..delice ağlamaya başladığımda dizlerime ritmik bi şekilde vuruyor..
bir tek o bana destek oluyor..bugün gibi hatırlıyorum..üstünde açı
k kahve bi gömlek var..ve o çaresiz bakış...o bana yardım edebilir...acılarımı hafifletebilir..
ve birden yıllar sonraya atlıyor beynim...35 yaşında bir kadınım..ona ihtiyacım var..canım çok yanıyor..o hep bei korur...onu buluyorum..
beni istiyo mu istemiyo mu belli değil..tlefonlarımı açmıyo..yalvarıyorum ayda bir kez görebilmek için..garip davranıyo..çok acı çekiyorum..çok...tıpkı o gün ki gibi..kendimi çaresizhissediyorum...
bu öyle bi acı ki..sadece bu acıyı başka bi adam albiliyor...o adamın acısınıda başka biri...
gözlerimi açtığımda sizi böyle yollayamam dedi..iki teknik yaptık nispeten daha iyiydim..ağlama odm terapistin odası olacktı artık dışarda ağlamak yoktu..ve beyin harekete geçmişti..bununla ilgili rüyalar sahneler görebilirdim...
darmaduman çıktım ordan..bi kafeye oturdum..evet işte o duygu..atakflarımı geçirirken hissettiğimin aynısı..içim yanıyor ama nefes alabiliyorum..
çok ama çok yorgun...aman tanrım bu kadar şeyin üstesinden gelebilmişim..güçlüymüşüm ben..ruhum acıyor..agrıyor..bana garip bişeyler oluyor..
.jpg)
