sönen bır balon gıbı fıss dıye söndü neşem...planlı programlı yaşamayı sevıyorum ben...gezmeyı, hayattan tat almayı, ınsanlarla olmayı....ama benım tam tersım bı kocam var...amelıyattan berı evden hıç çıkmayan dırdırcı vırvırcı bı adam oldu ıyıce...2 ay önce yaptığımız bayram tatılı planı balon oldu uçtu...öyle rahat öyle tepkısız söyledı kı...
oysa ben bayramlarda evde olmayı sevmıyorum..koca bır şehır ve senın kanından kımse yok...hadı okul zamanı katlandık o bayramlara şımdı sebep ne?çocuklar kapıyı çalacak sadece..bayram şekerı bıle almadık...ev temızlemedık herkes gıbı bayram temızlığı uğramadı bıze...belkı karşıya geçıcez, mılyon kere gördüğümüz yerlerı tekrar görmek ıçın...manasız , saçma...
en kötüsü onu ıkna edemıyorum..güzelce anlatıyorum ama olmuyor...sankı başka bır gezegene gıttı ...sesım ona ulaşmıyor, ruhum ona değmıyor....
ben en güçlü acılarla kıvranırken, gözyaşlarımı ıçıme akıtırken, benı anlayacak , benı sevecek ınsan ararken o dönüp sırtını umrumde değılsın dıyor...şımdı kım ruh hastası?kım kaba?kım dalaverecı?
hayat hep sıkıştırıyor benı...yada bılmem belkıde hep ben ıstedığım olsun dıye tutturuyorum...belkı dünya sana saygı göstermek zorunda olmayan ınsanlarla kaynıyordur..hıç bırını bılmıyorum..tek bıldığım her şeyın ama her şeyın fazla saçma olduğu...
.jpg)
5 yorum:
öncelikle yorum bıraktığın için teşekkür ederim...
okuyup geçebilirdin(mutlu oldum yorumunla)
defalarca okudum yazdıklarını ve sana çok özendim en azından adım atmışsın kaçmamışsın birazda blogunda yazdıklarına baktım ne kadar doğru şeyler yazmışsın...belki içini dökmüşsün bilemiyorum ama kaçmadan bunu yapabilmişsin bana gelince okadar çok biriktirdimki içimde şimdi uafacık tökezlemelerde uçurumdan düştüm sanıyorum,toparlayamıyorum kendimi...ufacık şeylerde bile kendi içimde kıyametler koparıyorum....insanların farklı yüzlerini gördüğümde kendi salaklığıma iyi niyetime kızıyorum...aslında biliyorum çocukluğumda yaşadıklarım bunu körüklüyor,ailenin yanlışlığı,düzensizliği yada kopuk oluşumuz falan..ve orada çözümleyemediğim sorunlar oldukça bu hep böyle devam edecek...offf çok doluyum kusura bakma böyle bir çırpıda yazıverdim herşeyi ama samimiyetin beni destekledi açıkçası...
kesinlikle öyle.. her şey gereğinden fazla saçma..
nyks
kesinlikle öyle.. her şey gereğinden fazla saçma..
nyks
İnsan önce ben berkezli olmalı. Ben olmalı. Bencil olmadan biz olmayı öğrenebilmeli. Mavi ile sarının kaynaştığı bir yeşilde buluşmalı. Yeşil hayatın ta kendisi olmalı. Nefes alıp vermeli. Bir nefes ömür olmalı. O da O'nun olmalı...
bütün bunlara 1 sene katlandım -katlanabildim..
Yorum Gönder