HESAP

bugün totomu tutup evde oturdum..hatta temizlik bile yaptım..ama ne temizlik , bir odayı temizle 2 saat internete takıl şeklinde.hal böyle oluncada akşama anca bitti...

sıkı blogger dostlarım benim sabahları simit yemeye bayıldığımı bilirler..bir süre çiğ köfteyle büyük aşk yaşadıktan sonra yeni keyfim işkembe çorbası...harbi keyif yani...

dün gece pis bi atak geçirdim..öyle bir çığlık attım ki zavallı kocam ne oluyor diye panikledi...beni doktora götür diye yalvardım..ama adam antremanlı , sıfır tepki...nefesim kesildi..dünyada oksijen denen madde yok oldu...evin içinde o meşhur hızlı adımlarımla turumu attım...geçen haftada hopa da akşam yemeği yerken olmuştu...haftada bir olması canımı sıktı..özellikle her şey yolunda göründüğü zamanlar yakama yapışması beni deli ediyor...

tüm günü eblek eblek face in başında geçirdim...kendimi garfielde benzetiyorum.kedi aynen ben..yeyip yeyip yatıyor...aradada şikayet ediyor...

adamım yarın ameliyat olacak.bu durum canımı sıkıyor.hayatımızın başından beri her işte yapayalnızız...sabah kalkıp hastaneye gidecez...ameliyat 3 saat sürecek ve ben tek başıma mongol mongol sigara tüttürüp sıkılacam...sonra geceyi hastanede geçirecez..ne kadar uyuyabilirsek...

dün gece bir film seyrettik beraber.filmde kadın deniz motoruna başını vurup bitkisel hayata giriyor.yaşayamayacak ve fişinin çekilmesi gerek.kocası yıllarca iş güç derken kadınla ilgilenmemiş..derken kadının onu aldattığını öğreniyor...adamı buluyor..adam kadını gerçekten sevmemiş son bir kez görmek için bile gelmiyor...oysa kocası onunla ne kadar ilgilenmesede gerçekten yüzde yüz kadını sevdiğini ispatlıyor...

şimdi bu benim canımın cananı kocamlada tonla anımız var...ölsün istemem...yaşasın hatta hep yanımda olsun.çünkü o iyi biri...ben çok müsrifim ama genede bana katlanıyor...ben hayat normal akışında giderken bir den ağır bunalımlara giriyor ve ilaçlara gömülüyorum ama o bana sabrediyor...tüm gün tıkınıyorum, gelirken kola getir dediğimde o benim iyiliğimi düşündüğü için diyet kolayla dönüyor..ben çoğu zaman evi temizlemiyorum sesini bile çıkarmıyor...ağır depresyonlarımda yemek yapmıyorum ama o sesini çıkarmadan dışardan yediriyor...it gibi geziyorum, kafama göre eve geliyorum soru bile sormuyor...evet ben ağladığımda bana sarılmaz , üzüldüğünü belli etmez ama tedavim için ne gerekirse itiraz etmez...

ona bişey olmasın...önce ben öleyim...vicdanım ve ben kalırsak geride, o vicdan canıma okur benim...