KÖRLER SAĞIRLAR BİRBİRLERİNİ AĞIRLAR

ben böyle bunalım takılırken...ben tv bile izlemezken...ben ölmeyi isterken ..ben attığım her adımda acı çekerken...bir telefon geldi...meleklerimden biri...nasıl ağlıyor...ne söylüyor anlayamıyorum bile...göz yaşları sel olmuş akıyor...ölmek istiyorum diyor....yarın olmayacak diyor...bitti artık hayat diyor...

ben orda dırnk kalıyorum.. çok telefonda ağlamışımdır nazımı çeken insanlara...ama ilk defa biri bana ağlıyor...yardıma ihtiyacı var..Allahım ne denir?ne yapılır?kimbilir neler saçmaladım....

okuldan çıkıp ona gidiyorum..eve gitmek istemiyor canım zaten..bir gün önce kocam kızımla yaptığı kanal kavgası sonucunda evde ne varsa fırlattı attı...ev cam kırıkları dolu...çok kızdım ona..toplamadım bile..evde terlikle geziyoruz..ama o inat ben inat toplamıyoruz genede..o cam kırıkları benim ona göstermediğim sevginin sembolü olarak duruyor evde öylece...

gittiğimde deli gibi ağlıyor buluyorum onu...ne konforuma düşkün kadınım...karnımın aç olduğu ve çokta yorgun olduğum geliyor aklıma...deli gibi ağlıyor...hiç durmadan , aralıksız...dinlemek en güzeli...ama yıllardır derdi aynı...kızını takıntı yapmış...öğretmenler hep haksızlık ediyor kızına, hep kötü davranıyor..o ise koruyamıyor onu...dert bu...oysa kızınıln ciddi problemleri var ve kendisininde öyle..tedaviye yanaşmıyor...o kadar parayı doktora vermek istemiyor...insanları suçlayıp ağlıyor...ilaca ihtiyacı var...

dinliyorum onu...anlattıkları öyle tanıdıkki...günlerdir o odadan çıkmamış...bir ruj bile sürmemiş..yemek bile yapmamış...hayat boş ve anlamsın...''hadi gel beraber ölelim''diyorum...bende yaşamaya meraklı deyilim...batsın bu dünya...:)

oysa bilmiyor...ben bu hafta hep kırmızı elbisemi giydim...oysa beni çok iyi tanıyanlar bilir, bu elbiseyi giydiysem günlerce çıkarmam ve acı çekiyorumdur...koksada çıkarmam...o acımın sembolüdür...hadi meleğim ölüme gidelim hazır kırmızı elbisemde üstümde...

oysa ne iyi bir kocası var..benim kocam gibi ruhsuzda değil...sağlıklı bir evladı var...yokluk çekmiyor..tıpkı benim gibi...insanlar bizim gibilere rahatlık kıçına batıyor diyorlar...oysa biz hastayız...ruhumuz hasta...bize bi atak geldi mi aha böyle deli gibi ağlıyoruz...çünkü 2 tür hasta vardır kimi kendine takar kimide dışardaki insanlara...bende onun gibi dışardaki insanlara takığız..o insanlar bizim istediğimiz kıvamda olmadığı için acı çekiyoruz...değiştiremeyeceğimizi bile bile...

kendimle gurur duyuyorum...en azından tedaviyi red etmiyorum...tonla param gidiyor ama olsun...ilaçlarımı içiyorum...ve son dönemde ağır bir sinir krizi geçirmedim...bak işte bu da bişey..

onun ilgisini çekecek başka şeyler anlatıyorum...ağlaması duruyor...kendime bile hayrım yokken ona ne yapabilirim diye düşünüyorum....avm de saatlerce beni dinleyen arkadaşım geliyor aklıma....bende sıkıyorum insanları böyle diyorum...

hiç bir şey düşünmek istemiyorum diyor...bu da çok tanıdık...hiç bişey düşünmek istemezsin ama tonla şey düşünürsün...bilirim...

kızım arıyor...eve dönüyorum..cam kırıkları yerde...babası yemeğini bile ısıtmamış...yüzmeden gelmiş, banyo yapması lazım...tüm işleri bitirip örgümü alıyorum elime...bitirmem lazım....

uyuyorum....uyandığımda kocaman bir sıkıntı var içimde...