ŞİİR

AİLEM

ailem ilginçtir

bana güç verir

herkes bir kahkaha

bir neşe içerir

babam çok komiktir

derslerde disiplinlidir

her şeyi bilir

siyah saçları var

boncuk gözleri var

tombik elleri var

babam çok şirindir

sanata yatkınlığı var

dirençlidir benim babam

cana yakınlığı ile

ünlüdür benim babam..

annem çok tatlıdır

herkesi sever, yardır

haksızsan uyarır

zekidir benim annem

çabuk duygulanır

sevdiğini söylersen ona

o çok mutludur artık

çok iyi bir sırdaştır

yardım severdir benim annem

sever, sayar

naziktir o

cömerttir

kızına ise canını feda edendir....

benim cadı türkçe çalışma kitabındaki aile bireylerinizle ilgili şiir yazın kısmına bu şiiri yazmış..eve geldiğimde sana süprizim var dedi ve okudu...10 yaşındaki gözünden anne ve babası...sevindim...böyle görünmek, verilen emeklerin boşa gitmemesi beni mutlu etti...kendi çocukluğumla kıyasla gayet güzel...

gece 3 , bilmem kaç saat önce uyandım..yatakta huzursuzlandım...işlem öncesi stres..o anı gözümde canlandırdım...öncesi , sonrası...huzursuzlandım, uyuyamadım...

bugün bi arkadaşım ilk depresanını içti..sabahtan bana geldi..midesi bulanıyormuş, mızmızlığı üstündeydii..tüm gün boyunca yaptığı her şeyi ilaca bağladı...sonunda öyle bir histeriye girdiki hiç susmadan konuştu...

yıl 2007 ...nefes alamıyorum..öleceğimden eminim...barsaklarım kanıyor....kimse beni duymuyor...evi yeni almışım borç o biçim..kızım bire başlamış, eve geldiği saattte evde kimse yok...müdürle aramız kötü...günden güne zayıflıyorum...doktorlara gidiyorum ,ilaçlar verip yolluyorlar kimse beni iyileştiremiyor...kimse beni dinlemiyor, kimseye dinletmek için bile uğraşamıyorum...nerde nazlanacak adam...yapayalnızım , çaresizim...tek başıma...barsaklarıma sokmam için garip ilaçlar veriyorlar...istemiyorum...tüm gün ayakta dipdiri her işine yetişen görünce beni sapasağlam sanıyorlar..içimdeki fırtınlardan herkes habersiz...ve ben işte dostum o günlerden bugünlere teeek başıma geliyorum...ne ilk depresanımı içtiğimde şımaracağım nazlanacağım biri vardı yanımda, ne de barsaklarımı yakan o ilaçları kullanırken..ilk müshili içtiğimde korkudan titriyordum ve evde yapayalnızdım...seni böle nazlı görünce sana pek acımadım...doğru ama insan kendi gücüyle ayağa kalkabiliyor başkasının kollarından tutmasıyla değil..ben bunu öğrendim ve sana da bunu öğretebilirim...kollarından tutmak isterim ama gücüm ancak kendime yetebilecek kadar...hatta kendime bile yetmez...ben sadece cadının annesiyim dostum, onu korumak için geldim dünyaya..ve onun için güç biriktirmeliyim...

ah salak diyorum kendime ...gecenin bir yarısı bunları yazıyorsun..aaa manyak...aaa deli...aaa gergin...eğer yazmazsam uyuyamıycam biliyorum....bilgisayarı kapattığımda içimede kocaman bir kapak kapıycam..içerdekiler orda ve bende kalacak....