KENDIMI ARIYORKEN

bir hafta geçti.misafirler evlerine döndü.müthiş bir yorguluk, yorgunluğu kelimeler izah edemez.
koşturmakla geçen bir hafta.sabahın köründe kalkan üç çocuk ve anneleri...kahvaltı masaları, akşam yemeği hazırlıkları, iett otobüsü, şehir hatları vapur seferleri, tonlarca taksi,simitler, martılar, outlet alışveriş merkezleri, müzeler, kalabalık çok kalabalık bir şehir...

alıngan bir kız kardeş, iyice marka meraklısı olmuş...onu kıskanan , o ne yapıyorsa aynısını yapmaya çalıştığı çok belli olan akraba...o akraba var ben gezemiyorum diye o akrabaya düşman olan 60 yaşında zar zor yürüyen bir anne...

her boş anımda beni kenara çekti annem''paranı harcayıp durma, o bizim kökümüzü satın alacak kadar zengin''dedi akrabamız için.anneme kalsak onu dışlayıp sinir edecektik.ben insanların ayırt edilmesine çok üzülürüm.annem yıllarca bu politikayı yaptı.birbirimize taktı bizi.eğer onun keyfine göre olmazsa işler huzur namına bir şey bırakmadı hayatımızda.sonunda dayanamadım''burası benim evim HERKES burdan mutlu ayrılacak ''dedim.sonra sesini kesti ama kız kardeşim çoktan onun ağına düşmüştü.hayatı boyunca bu kadar iyi anlaşmalarının nedeni buydu belkide kız kardeşim tamda onun istediği gibi ona tapıyordu.ve bende belkide tıpkı o dışlanan akraba gibi itelendim.

sonra kız kardeşimin bitmek bilmez kaprisleri başladı.''ben oraya gitmem'', onun gittiği yerede akrabamız gitmiyor.ben, her yere gidiyorum yeterki onlar mutlu olsun.taksiler tutuldu felanca yere kadar istanbulun öbür ucuna gidildi ama çok sıra var diye dönüldü.bu şehir niye böyle kalabalık....

beni bilirsiniz fazla sıkıntıya gelemiyorum.ama kız kardeşimin deyimiyle çok iyi bir ev sahibiymişim.ama sabırlıymışım hatta otomatiğe bağlamışım gidiyormuşum.annemin deyimiyle prozac bana çok iyi gelmiş ölene kadar içmeliymişim(tabi sana sesimi çıkarmayayım başka ihsana gerek yok), onların ''aaa bak burda akrabamız şeytanlık yaptı''dediği hiç bir şeyi ben nedense farkedemedim.izah ettiler hala algılayamadım.

sonuçta üstümdeki o baskı çaktırmasamda beni yerle bir etti.vapurdan indikten sonra otobüs durağında beklerken sağımda kocam, solumda annem , arkamda sinirli sinirli sigara içen kız kardeşim, onun yanında gözü seyiren akrabam, bacaklarım yoruldu diye mızmızlanan kızım varken birden sanki vapurdaymışım gibi sallanmaya başladığımı hissettim.bu bir panik atak kriziydi.neyseki on dakikadan fazla sürmedi.toparlandım.

sonrasında kız kardeşim kızın provasına gitti bende akrabayı alıp karşıya geçtim gene.hergün karşıya geçmekte gerçekten iğrenç.dolmabahçe çok soğuktu, ortaköyde yediğim kumpir yada wafers tan mı bilmiyorum belkide stresten ertesi günü keskin sancılarla geçirdim.ishal başladı.ama vitrini güzel gösterecemya misafirlerle alışveriş merkezine gittim.tuvaletten çıkamadım ama olsun...

sonunda gittiler...bir haftadır tv nin karşısındaki koltukta yatak örtüsüne sarılıp yatıyorum.çift kişilik şişme yatağımız ilk gece patladı.çamaşır makinemiz bozuldu.bir ara nasıl vakit bulupta gittim ilk girdiğim mağzadan çamaşır makinesi siparişi verdim bende anlamadım.makinenin fabrikadan gelmesi keza bir de servis gelmesi beklendi.çamaşır makinesi çalışır duruma geldi lakin ardından sular kesildi...

her zamanki gibi çok negatif baktım olaylara ama hayatın gerçeğide bu..neden insanlar güzel anlaşamazlar.neden insanlar hep benim dediğim olsun ister.gerçekten şeker doktorun dediği gibi KAREKTER meselesi bunlar dedim.kendi karekterimi ve sülalemin karekterini tahlil ettim.ne onlarsız ne de onlarla hayatın neden zor olduğunu algılamaya çalıştım.biz sülalece zor insanlarız.annemim mal karekteri beni çok üzmüş, kız kardeşimin ''benim kurallarım olsun yoksa ben oynamıyorum''mantığı var.akrabamız müthiş bencil ve keyfine göre hareket etmekte.gördüğünüz gibi kadro sağlam.


sonuçta umarım mutlu ayrılmışlardır.bana kızmadıklarını tahmin ediyorum ama birbirlerine fena gıcık oldular.

tatil bitti.hemde hiç dinlenmeden...2011 sömestr tatili kişisel tarihime böyle geçti..