KENDIMI ARIYORKEN

Üç günümü evdeki tüm çekmeceleri düzenleyerek geçirdim.bu benim için büyük bir şey çünkü ömrümde en sevmediğim şey ev işleridir.hal böyle olunca sabahtan bana muazzam bir halsizlik çöküyor.anammm nasıl bitkinim ...tabiki tamamen psikoljik bir halsizlik.sonra daha yapmam gereken tonla şey aklıma geliyor ve kocaman bir stres yumağı beni sarıyor.her şey ama her şey elden geçmeli ve bitkin olmanın hiç zamanı değil.

bazen ''ben mal mıyım?''diyorum.bu soğukta tonla şey yıkıyorum ve o tonla şey asla balkonda kurumuyor.ve evde halı yok...evde örtü yok...ne yana baksam muazzam bi dağınıklık...

pazar gününü tuvalette geçirdim.barsaklarım tabi...ya cumartesi günü dışarda yediğim yemeğin marifetiydi yada ev işleri yapmak istemeyen ruhumun marifeti...ama şimdi bunları takma zamanı değil...

hani normalde yaz tatillerinde çok sıkılıyorum ya, bak neyi farkettim bu temizlik meselesiyle acayip vakit geçiyor , sıkılmak ne kelime kaç gündür kitap bile okuyamadım.

tabi aklıma muazzam fikirlerde geliyor.mesela bir sabah kalkıp kocama ''yerlere laminant döşetelim bu hafta'' diye tutturdum.ayran akıllı olduğuğumu bildiği için hemen beni oyaladı.kaloriferlerin tekrardan döşendikten sonra laminantı döşetmek doğru olurmuş.gittim bi milyoncudan tonla saçma sapan şey aldım.aklımca eve değişik bir hava verecem.ama ev kalkmış gidiyor.her yer her yerde...benim aklımda nerde...

arada bir de sosyal hayat yaşıyorum.bizim bi günümüz var.ona gittim bugün.eve dönüşüm yaklaşınca o muhteşem halsizlik gene çöküverdi.utanmasam oraya kıvrılıp uyuyacam.

evet bu işleri yaptırmak için birini tutabilirim biliyorum.ama beğenmiyorum ben onların temizlediğini.kendim harika yaparım.ama harikada mahvolurum.

arada kocamın marifetleride tuttu.salondaki koltukların yerini değiştirme moduna girdi yine.günde bi milyon kere şunu şuraya alalım diye anlatıyor.açıkçası onu dinlemiyorum.geçen yıl eşya yeri değiştirme konusunda birbirimize girmiştik.aklınca bana yardım ediyor.bazı işleri ona yaptırıyorum ama Allahım gene ev düzene girmiyor.sanki yarın başka bir eve taşınacakmışız gibi her yer her yerde.bütün gün uğraşıp hala çok işim olduğunu görmek beni deli ediyor.rahat olamıyorum.mükemmeliyetçi karekterim sonuna kadar dibime girmiş beni boğup duruyor.sus , git başımdan diyorum olmuyor.daha alışveriş var, daha çarşaflar var, daha yeme-içme faslını hazırlama var.tam ev karısı oldum çıktım.

kankamın annesi ameliyat olacak yarın.bu hafta içi onu ziyarete gitmem de lazım.gelecek hafta misafir gezdirecem diye sürüneceğimide hesaba katıyorum.neyseki şeker doktorun randevusuna az kaldı.tam tatilin son günlerine denk gelecek.bir de ona kendini anlatma derdi var.adam ne anlatırsam onu biliyor.kendimi çok iyi anlatmam lazım ki, bana çok faydası olsun.

hıh..sanki bunlar büyük dertler dimi..değil tabi.çok şükürki bunları yapacak kadar isteğim olmasada gücüm var.bende kendimi biliyorsam , şu işleri bitiriyim bir sene alimi bişeye sürmiycem.hatta misafirler gitsin tüm çekmeceleri dağıtacam...(kime nispet yapıyorsam...salaklığında bu kadarı)