KENDIMI ARIYORKEN

ve işte oldu...görüşeceğimiz tarihi ve yeri bana maille yolladı.inanamıyorum!!!!!

acaba diyorum başkası mı bana o güzel mailleri atan ?ama yazım şekli öyle sahici ki herkes öyle yazamaz...bir gün öncesinde teyit için tekrar mail atmamı istiyor...

sonra düşünüyorum.bir yazar, basit bir insanla neden oturup konuşmak isterki...ne bileyim onlarda insan ama ben öylesine değersiz bir yaratığım...
onunla ne konuşurum?ona ne anlatırım.ben ondan çok şey öğrenirim ama o benden ne alabilir?

ona ne sorsam acaba?hayatın anlamı ne?insanları nasıl değerlendiriyorsunuz?niçin bir seyyah oldunuz?

o da benim gibi insan sonuçta.üstelik iyi kalpli bir insan olmalı ki, bazen en yakınımızdakiler bizi üzüp hiç umursamazken , o bir hayran üzülmüş diye hayıflanabiliyor.

içim mutluluktan kıpır kıpır...hücrelerime kadar mutluyum.o gün hasta olmamalıyım, o gün beni üzecek hiç bir şey olmamalı, kolum kırılmamalı mesela yada iğrenç bir ağrı saplanmamalı bir yerime.o özel an için kendimi saklamalıyım.nazarlardan korunmalı dışarı yansıtmamalıyım içimdekileri.

o güzel maillerini saklamalı yaşlı bir ihtiyar olduğumda açıp bakmalıyım.''34 yaşındaydım.hayatım şikayetlerle geçiyordu.ama saf bir okuyucuydum.iyi niyet eninde sonunda insana döner derlerdi.sahiden öyleymiş.safça sevmişim okuduğum kitapları.safça sevmişim yazarları.bir gün ona kızdım.aylar sonra çok seviyorum sizi ama dargınım diye mail attım.ve sonra....''diye anlatmalıyım...

yarın kütüphaneye gidip okumadığım çok eski kitaplarını bulup okumalıyım....önümüzdeki günler boyunca onunla dolmalıyım.

belki tüm duygularım size aptalca gelebilir ama benim için anlamı büyük...