KENDIMI ARIYORKEN

hayat çok şükürki düzene girince, bloğada yazacak bir şey kalmadı.çünkü ben buraya yazarak rahatlıyordum.kimseye dinletmek istemediğim için  burada yazmak çok işe yarıyordu.bazen bir kaç yorum geliyor beni motive ediyordu.

oysa şimdi çok şükür ki beni üzen yoran pek bir şey yok.kabus gibi geçen o yılardan sonra artık kendime geldim.

geçmiş yıllarda en çok hasretini çektiğim şey kendi kendime kalmaktı.aslında evlenmeden önce 2 yıl yalnız yaşadım ama tadını çıkaramadım.kocamla nişanlıydık .o askerdeydi ve onu özlüyordum.maaşım yetmiyordu.arkadaşlarımla çok içli dışlı olmuştum.hayatımda huzur yoktu.

şimdi anlıyorum ki bazı insanlar gerçekten şanslı oldukları için ruh sağlıklarını yitirmiyorlar.ben çok hızlı yaşadım.ve bu gücümü azalttı.,
mesela madem tek çocukla kalacaktım , o tek çocuğu evlilik yıldönümüme yetiştirmek zorunda niye kaldım.birinci yıl dönümümüzde kucağımda kızım vardı.

çocuk güzel ama ben oyunu kuralına göre oynayamadım.o aralarda bir yerde bende film koptu.o küçücük bir bebekken kafamı duvara vurduğum günler oldu.
sonra bakıcılar girdi hayatıma.hepsi ayrı dertti.ben kötü değildim yemin ederim.çok iyi niyetliydim.

ve bir dünya kadınlar gününde henüz 3 yaşına girmemiş kızım özel bir kolejin ana sınıfına başladı.ikinci yılı kabustu.ve ilk çocuk psikoloğu maceramız orda başladı.doktor kadın hayatım boyunca çok işime yarayacak ve kızımın şu an ki farklılığını sağlayacak çok şey öğretti bana.bende öğrettiklerini uyguladım ama o kadın beni gereksiz yere çok eleştirdi ve çok acı çektim.

artık şişman habire koşturan bir kadın olmuştum.kocam beni seviyordu bende onu ama o sevgisinde cimri davranıyor bense içimde kayboluyordum.akabinde ki yıllarda tuvaleti yıkadığım bir akşamın sonunda ilk boğulma hissimi yaşadım.öleceğimden emindim.ilk panik atağım.ilk bastırılmış duygularımın bedenimden çıkması...

sonraki bir kaç yıl ellerimde uyuşmalar başladı.doktor ilk depresanı verdi.bence salak bir ilaçtı.6 ay sonra bıraktırdı.boşyere içtim.ama bir daha ellerim uyuşmadı.

arada 2 salak müdür eskittim.ağayı biliyorsunuz.diğeri ise tam bir manyaktı.ağa sinsi ama öbürü gerçekten kafadan kontaktı.ona fazla dayanamadım bir yıl sonra o okuldan ayrıldım.bu okuldanda ayrılırım fakat kızımla aynı okuldayız beni tutan şey bu...

yemek yapmaktan öyle nefret ederdim ki zamanla ,saatlerce mutfakta bir şeyleri yıkadığımı farkettim.çok şükür onuda artık atlattım.

tam o sırada kocamın baskısıyla ev aldık.evde kiracı vardı ve iyi bir kadın değildi.aylarca evden çıkması için uğraştım.çünkü mahkeme en az bir yıl sürecekti ve o zaman çektiğimiz krediyi ödememiz zor olacaktı.kadın evden çıktı ve barsaklarımda kanamalar başladı.o yazı panik ataklarla geçirdim.sürekli öleceğimi sanıyordum.teyzem elimden tutup şeker doktora götürdü.iyiki o ilacı içtim.

barsaklarımda ne olduğunu anlamaları için 4 doktor , 3 kolonoskopi ve 7 uzun ay geçirdim.ülseraatif kolitmiş.ilk ilaçlarımı aldığımda 3 aylık ilaçlardı ve koli koliydi.onlara baktıkça çok üzülüyordum.1.5 senenin sonunda barsaklar birden düzeldi.yaklaşık 1 yıldırda kontrollerimi aksatmama rağmen ilaç kullanmıyorum.
haziran ayında şeker doktorun verdiği depresanıda 2 yıl kullandıktan sonra bıraktım.ufak sıkıntılarım var ama ciddi boyutta değil.

oysa her şey daha kolay olabilirdi.mesela çocuğuma ailem baksaydı böyle çok sıkıntı çekmezdim.aptal bir okulda çalışsaydım böyle hırs küpü müdürlerle cebelleşmezdim,kocam bana karşı daha sevgi dolu, ikna edici olsaydı akıl sağlığımı yitirmezdim.

34 yaşımdayım.üstümden tır geçmiş gibiyim.

tabiki başka insanlarda belki daha büyük sıkıntılar yaşadılar.çalışan çoğu kadın benim gibi büyüttü çocuğunu.herkes ev aldığında maddi manevi sıkıntı yaşadı.bunları biliyorum.

belki ben beceriksizdim, belki büyümem için bu sancılara ihtiyacım vardı, belki de hayat bu sıkıntısız yaşanmıyor.
ama daha az zararla çıksaydım keşke , kendime yediremiyorum.

sonuçta bugün evde sıkılmış oturuyorum.çok şükürki ciddi hiç bir sorunum yok.sağlık iyi, ağa ve onun gibiler etrafımda yok, çok param olmasada bir şekilde idare ediyorum ve sağlıklı ve akıllı bir çocuğum var.

birazdan çıkıp gidebileceğim bir işim, orda beni  seven dostlarım var.akşam yemeği hazır dolapta, sigaram daha bitmedi bugün yetecek kadar var.tüm bunlar için şükür.,

ama keşke geçmişte daha şanlı olsaydım....