hadi mutsuz olalim..bu kadar mutluluk bize yeter:))

Zaman geciyordu ve ben 38 e dogru hizla ilerliyordum.herkes gibi kendimce acilarim vardi.herkes gibi kendimce uydurup insaa ettigim mutluluklarim.
Sanirim insanlar beni seviyordu.insanlara verebildigin kadar seviyorlardi..bana verenleri olene kadar korumaya ,sevmeye ,yuceltmeye ant icmis gibi cilrpiniyordum.
Mutluluk kutlamalari icat etmistim bir haftadir .pastalar aliyor.bir seyleri kutlamak icin sebepler bulup sevdiklerimle keyifli sohbetler ediyordum.faceden goren herkes mutlu oldugumdan emin olabilirdi ..o kadar netti fotograflarda.susamis gibi bana bi yerlerde gecmis gunlerin birinde ufakta olsa iyiligi dokunmus herkesi buluyor,onlara kendimce tesekkur ediyordum
Oysa icim sikiliyordu.tipik yaz tatili bunalimiydi bu..face attigim her seyden sonra simdi atak gelecek ve nazar olacam diye delice tirsiyordum.yani mutlulugu mutsuzluga donusturmeyi bir sekilde beceriyordum.saatlerce pervanenin altinda yatip kutuphaneden aldigim kitaplarla cebellesiyordum.kedim isiracak kadar hayata donmustu ve ben mutsuzluguma bir sebep aramiyordum artik.bu ruhsal bir hastalik,kocamin ilgisizligi,parasizlik,ail
Sel sorunlar ,mesleksel sikintilar degildi.ben kendimi sevmiyordum.insanlar beni seviyordu ama ben beni ben yapan her seyi sevmiyordum.mutlulugu yakalayacak her seyi bulup   cikaracak kadar basariliydim ama icimde esinen seytan "hadi mutsuz olalim bu kadari bize yeter "diyordu..mizmizdim kendime..huysuzdum kendime...insanlari nasil mutlu edecegimi ogrenmistim ama kendimi mutlu edebilmek konusunda basarisizdim..
"Yazan insanlarin hayatlarina bakildiginda hep kaosludur..gel-gitleri boldur"diyorlardi.belki yazmaliydim bi yerden baslayip..sikilmadan...arzuyla yazmaliydim..
Aksam oluyordu..yazdigim icin huzur doluyordum:))