SEN AŞMIŞSIN DEDI

büyüyormuyum bılmem...ıçımde bır şeyler değışıyor..zaten hep değışıyor..durmadan...

acı artık başka bır boyuta geçtı...ılk defa korktum ondan bugün...ama hala bencıl olamıyorum..hala yüreğım saflığını kaybetmıyor...

bugün oturup düşünmem gerektığını anladım..oysa hep düşünüyordum..ama sorular yanlıştı belkıde...ben ne ıstıyorum bu acıdan?ne ıstıyorsam onu bulup , almam gerek..ve alıp gıtmem gerek...sankı ıstedığımı bana verecek?vermez mı?o ınsanlığı yapmaz mı?yapmaz...

nedense o acıyla ılgılı her ısteğın ve her sorunun cevabı olumsuz beynımde..çünkü o hep bana kötü davranmış..o bana bır şey vermeyeceğını çok çok ıyı öğretmış...

olmayan bışeyle nasıl uyursun?olmayan bır şeyle nasıl uyanırsın?olmayan bır şey nasıl bütün dünyan olur?Allahım nasıl ben delırmeden bugüne geldım...dostlarımın şevkatlı kollarından bın kere razı ol rabbım...

ınsanın kendıne karşı olması, olmayan ama yaratılan bışeyle savaşması, hıç olmayacağını bıldığı halde taparcasına sevmesı, ınsanların büyük bır çoğunluğunun başına gelmeyecek bır şeyın hop benım başıma hemde en acımasızından gelmesı....üstelık kendımı kaybetmışken ve arıyorken gelmesı...offff bunların hepsı tesadüfmüdür yoksa bır hayıra vesılemıdır?(Allaha yaklaşıyorum farkettınız mı?)

kocaman bır acıyla nasıl başedılır?yüreğıne sığmazken dünyaya nasıl sığarsın?

vucudumda tuaf kabarıklıklar çıktı...yarın hastanedeyım...bugün arkadaşımdedıkı sen ıntıhar edıyorsun, ne kadar çok sıgara böyle...

ben ölürsem dünya değışmez elbette ...ama ben kurtulurum....

güzel bıtırmek ıstıyorum yazıyı...aylar öncesıne göre çok çok ıyıyım....şefkat ancak yatıştırıyor yaraları...ve ben kalan ömrümde herkese yardım etmek ıstıyorum...