ODAMIN KAPISI

hızlı bir hafta geçirdim...kendimi faaliyetlere adıyacam, kafamı meşgul edecem diye soluk soluğa kaldım...akşamlar oldu, derin uykular oldu...kimi zaman daldım kimi zaman gülmek için zorladım kendimi tüm gücümle...şarkılar dinledim, kitaplar okudum, filmler izledim...fotoğraflar çektim...kağıtlara defalarca aklımdakileri yazdım....ve bugünlere geldim...

bu günler?korkmadan yeni güne başladığım...kendimle savaşmayı bıraktığım..dünyayı olduğu gibi kabul etmeye başladığım günler..

yukardaki kapı , benim odamın kapısı...evde kendime ait bi odam var..orda uyurum..orda kitabımı okurum..odamda tv yoktur..ben nerdeyse hiç tv izlemem...yatağımın karşısında kitaplığım var ve işte bu kapı....kapının üzerindekiler bloğu düzenli takip edenlerin hatırlayacağı parçalar...bir pasta fotoğrafı (arkadaşımın sevgisini bana pastasıyla verdiği o günün hatırası),dalgaların resmi /samsunda sahilde o buz gibi günde tek başıma yürüdüğüm günün hatırası...o gün dalgaların üzerine neler yazmıştım neler), memlekette bir evin önünden geçerken arabanın içinde çektiğim o kar ve ev fotoğrafı (günler sonra o gün biraz neşelenmiştim)ve mesutun resmi (sevgi, anaçlık, işe yarama duygusu ve en önemlisi doğurmasamda bir cocuğu annesi gibi sevebilmek)....

zamanla kapının üzerine beni etkileyen tonlarca şey yapıştırabilirim...hatta duvarlara bile taşabilir..bu ufak detay bugün beni mutlu etti..ne de olsa çabalarımızın bir sebebide ufak şeylerden mutlu olmayı başarabilmek...

sahi size anlatmayı unuttum...ben dikiş nakış hocası bi bayanla anlaştım..pazartesileri bana örgü kursu verecek...fazla bi parada istemedi..ben bir bebek yeleğiyle başlamak istedim..hem çabuk biter hızlı karekterime uygun olur...bakarsınız severim bir hobim olur...bir yumak mutluluk ve mucizeler dükkanını okumuştum...en son 2 hafta önce bitirdim bir yumak mutluluğu...neden olmasın?okuyanlar anladı beni...

bir de evde hiç çiçek yok....odama bir bitki almak istiyorum..şöyle sevdiğim türden kocaman yapraklı hızlı büyüyen...ne de olsa bir insanla uğraşmak zahmetli ama bir çiçeğin hiç bir zahmeti yok..dalgalara bile duygularını yazan bu deli kadın, çiçeğe neler anlatmaz....

görüyorsunuz ya elimden geleni yapıyorum...bu günlerde tanıdık bir his yapışmaya başladı bana HALSİZLİK ...eğer kendimi tanıyorsam , iki haftadır tepemden çekilmiş olan ük tüm haşmetiyle bana doğru koşacak gibime geliyor...kendileri halsizlikle gelir...ve ben kendimi çoook mutlu hissetmeye başladığımda (ne zaman ne zaman:)gelecek biliyorum....ya kendimi çok yordum ya ük yolda...

bu arada ''erkeler ne söyler kadınlar ne anlar ''filmini izlemediyseniz izleyin ne olur çok güzel...

benden bu kadar...önümüzdeki haftanın son günleri yoğun geçecek gibi...yarında kız yok tüm günü kocamla başbaşa geçireceğiz...dinlen dinlen dinleN bebem...