DÜNYA BANA GÖRE DEĞİL...

hayat....ağzına sıçtığımın hayatı...ne zaman kolay olacaksın...ne zaman beynimin boktan hezeyanları bitecek...

hayat kolayına kaçmaksa, evet ben ölmek istedim...çok istedim hemde...

ölmek kolay mı?









kolay değil...yıllarca istedim ve hiç bir zaman kolay olmadı...
işte 15 li yaşlarımda yazdığım şiir defterimden bir şiir...ben o zamanlar blog yazamasamda şiir yazardım...ben yazardım annem yakardı...okumaz der dururdu...daha 15 yaşında bunalımlıydım...alın size şiir....

önceden tek dileğim vardı
mutlu olmak
daha sonra başarı istedim
ardından umut aradım
şimdi ise ölümü bekliyorum
sen ölümüm!
gelde acılarıma son ver
sen ölüm!
gelde gözyaşlarımı siliver
sen ölüm!
gel de ilk kez beni mutlu ediver...

al bir başkası...

acı belkide
durmadan konuşmak kendinle
ne yapacak bir işim
ne düşünecek bir hayalim var
hayal kurmak bile boğuyor beni
düşünebiliyor musunuz
yapacak bi işim bile yok,
okuyacak kitabımda kalmadı
müzik dinlemekten sıkıldım
karnımda tok yemek yemek istemiyorum
ÖYLEYSE BEN NİYE YAŞIYORUM?

al başkası...

bir kez daha battı umut
gözyaşlarıma hesap vermeden
bir kez daha attı kalbim
bu seninle son dakikalarım dercesine
ve
ben bir kez daha öldüm
umudun battığı yerden
artık istemiyorum
ne sarıyı ne yeşili
sadece kalacaksa kalsın bu şiir
durma umut yine bat
o yerden kalsın sana
bir , iki laf....

hayatımın şiiriydi bu şiir...sadece kalacaksa kalsın bu şiir diyordum ama kalmadı...

alışkınım gülüp geçmeye
bu mu zor gelecek bana
gözlerimi kaparım
açtığımda kimsecikler olmaz karşımda
gözyaşım var onları
yağmur diye yağdırırım
konuşacak şeyler çok
onlar bir anda kaybolur
umut dersen
o hiç bir zaman YOKTUR
gülüp geçerim
içimde fırtınalar kopsada
benim diyen bir hayal
barım barım bağırsada
gülüp geçerim
alışkınım ne de olsa yokluğa...

ne garip yıllar geçsede insan hiç değişmiyor...ben hep aynı boktan ben...ne garip

yaşamın en çekilmez yanı
isteyip olamamak
onca zaman sonra
kim derdiki böyle olacak
derin izler var
tarik kadar eski
çıksa karşıma
yanımdayım diyerek
bilmiyorum
anılar var basbas bağıran
hadi
diye kucağına çağıran
gerçek var dur olmaz diyen
iki yol var
birine sadist derler
diğerine seven
iki ben var
biri giden biri gelen
acı gözyaşlarımda yazılı
öylesine çok ki
gözlerimi zonklatıyor
var bir de varolan
o zaten yaşatan...

ah ahhhhh

ben hep yalnız ağlarım
tıpkı tüm hayatım gibi
gözyaşlarımda
yalnızlığımı anarım
ben
öyle teselli bilmem
kendi kendime
yaşamıma yanarım
,ben hep yalnız ağlarım
başka insanlara ne ki benim benim duygularım
bu benim hayatım
ben hep yalnız ağlarım...

ah acılarımız tarih kadar eski...dimi nilmooon...

ben ne zaman dosdoğru
bir insan olacağım acaba
76 da doğdum böyleydim
80 oldu yine aynı
91 de değişen bir şey yok
bu halde sana dünya tok...

2012 oldu gene aynı...

tükendi artık kelimeler
ve
ezgiler
söylenecek yalnızca
HİÇ kaldı
bitti tatalı ezgilerin
yumuşak saflığı
kelimeler harfler oldu
sonra onlarda bitti
hayata bak
bir film şeridi olmuş
gözünün önünden geçiyor
yıllarca ezberlettiğin
o nefes alışı bile bitti
artık görmek isteyeceğim
ne TEK BİR ŞEY
ne HİÇBİR ŞEY
kaldı
çünkü her şey bitti...

ve bir başkası...

ben yine yalnız kaldım
sen yok
o yok
onlar yok
biz yokuz
evet ben yine yalnızlığı
doyasıya tattım
sorumluluk yok
isayan yok
dünyayı bir kez daha kalemimle
yalnızlığa boyadım
hasret duymadığım
tek şey belkide
o güzel
o sihirli kelime
YALNIZLIK
kimbilir belkide gurur
duyuyorum seninle
beni böylesine sevdiğin
böylesine yakın olduğun için....

aynı tas aynı hamam vesselam...dünya benim için 15 imdede zordu 35 imdede zor...15 imdede ölmek istiyordum ama beceremedim 35 imdede aynısı...

dünya bana göre değil ....