ÜNİVERSİTE

hafta sonu full çalışsamda güzel geçti..sabah -öğleden sonra gençler geldi , sınav olup gittiler..belliki çoğu çalışıyor ve gene belliki hiç çalışmadan öylesine geliyorlar..telefonlarını, montlarını , hatta kitapçık türlerini işaretlemeyi unutuyorlar..kızlar çok güzel, erkekler yakışıklı..neden zamanında okumamışlar acaba diye düşünüyorum...herhalde bazıları hayata erken başlıyor..oysa üniversite hayatı yaşamak güzeldir.ben kendi üniversite hayatımı çarçur etmiş olsamda..

ah bu kadın hep böyle değildi elbet...fotoğrafımı yayınladığımdan beri reytinklerim düştü:)))üniversite sınavına iki kez girdim.ikisinide kazandım.ilkinde adanada bir okul kazandım..okulda bir hafta kaldım ve Br sabah 5 te hüngür hüngür ağlayarak evi aradım.yıl 93 cp telefonu yok henüz...akesörlü telefonda ağlayan bir kız ve bana garip garip bakan bekçi var..babam bekçi istedi telefona..iyi olduğumu öğrendikten sonra yola çıktı ve ertesi gün gelip beni aldı..ben dönerken yurttaki arkadaşlarım neden peşimden ağladı anlamadım..

saftım o zaman..beğenmedim orayı..belki kaderdi, hayat başka yerde bekliyordu beni..burda bir yazı yoktu benim için.nedense tüm yazıları yaparak yaşayarak öğrenmişimdir..

neyse döndüm eve..babam dediki kesin okumayacak bu...annem dersaneye yollayalım diyor..ben ne düşünüyorum bilmiyorum ama çalışırım gene kazanırım diyorum..annemin salon takımına kuruldum...misafirlerin yemek yediği masanın üzerinde bir yıl düzenli çalıştım..(naylon masa örtüsü taktı annem kırmızı kalemiziyle doldu zavallı örtü)daklar adandı (1 ay oruç tutacam dedim..tutmadımda:(, evliyalara gidildi (kazanınca şeker dağıttım), hurmalar okundu ama eve gelen misafir kız yedi onlarıda...her kahvenin falına bakıldı inşallah diyerek...misafirler ders çalışıyorum diye kabul edilmedi..öyle çalışıyorumki finaLdergisini haftalık alıp yapıyorum, dersanedeki hoca anlatmadan çalışıp gidiyorum vs..

aynı sene benden 1.5 yaş küçük kız kardeşimde ilk sınavına hazırlanıyor.o sessiz sakin odasında çalışıyor..benim masmın üzeri fındık ve kuru üzüm dolu...o yatağına bağdaş kurmuş çalışıyor..

neyse sınava girdik çıktık..ben eğitimlerden birini bekliyorum ama nette belli olmuyor.bakıyorsun puanlar oynuyor filan...içimizi ferah tutup gittik tatile.o yıllardada böyle internet filan yok, sınav sonuç gazetesi var ..ondan bir gün önce dersane açıklıyor..ama malum dersaneye bir çok kişi başvuruyor, karışıklık olabilir..

bizde dedemi görevlendirdik.biz burhaniyedeyiz o dersanenin önünde öğrenip bizi arayacak..aradı...kardeşim çığlık attı, istanbul eczacılık diye ..ben ben dedim cevap yok..soruyorum nereyi kazandım, sen kazanamadın dedi..

ufff dünya başıma yıkıldı..çok kötü bir gece geçirdim..sabaha kadar rüyamda yüzünü göremediğim bir erkek sesi kazanamadın diye bağırıp durdu..

annemle babam içinde zor.çocuklardan biri kazanmış diğeri kazanamış.annem diyor ki çok çalıştı ama , babam diyorki ben sana dedim bu okumaz...bak o günki lafları aynen net böyle hatırlıyorum.çok kötü bir geceydi..

neyse babam sabah 6 da gitti sınav sonuç gazetesini alıp yattı..herkes uyuyor ama ben uyuyamıyorum tabi..aldım gazeteye bakıyım dedim.baktım kazanmışım.ben kazanmışım diye bağırıyorum kimsenin umrunda değil..tınlamıyorlar bile..çok çok ısrar edince babam arkasını dönerek kardeşime bi bak dedi..niyeyse o bakınca herkes anladı..o acının üzerine büyük bir mutluluk yaşadım...bu anımıda hayatım boyunca unutmadım..

neyse zaman geçiyor..o günler dün oluyor.bir haftalık adana maceramdan sonra üniversiteyi ailemin yanında okudum..gene o masada çalıştım derslerime..ve hayata hazır olmadan 98 de diplomamı alıp mezun oldum..o zaman henüz KPS saçmalığı yoktu.haziranda mezun olup ekimde işe başladım..

zaman zaman keşke ev hanımı olsaydım desemde, artık ben buyum..farklısı bana yaramaz..toplum için, minikler için yapabileceğim çok şey var...

geçenlerde bir arkadaşımızın bire giden kızı üniversite sınavına girdiğinde ''ev hanımlığı''mesleğini yazacağını söylemiş.çok güldük..benim cadıda polis olmak istiyor..

üniversiteye tekrar başlasam daha farklı yaşardım o yılları..bence o 4 yıl çarcur edilmiş dört yıldır..malesef aile tutumları gençlerin hayatlarını fazlasıyla etkiliyor..keşke korumacı değilde destekleyici bir ailem olsaydı..sonrasında hayat beni böyle yormazdı..

bugün gençlere baktım ve bunları düşündüm..ülke için, toplum için, diğer insanlar için çok şey yapabilecek güce sahipler..ama ne yazıkki, herkes işini idareten yaptığı için batırıyoruz memleketi..(vay sonuç bölümüne bak hele , nerden bağlandım ben bu sonuca)