KENDIMI ARIYORKEN

annelik zor tabi ama anlam olarak bir çocuğu doğuran kişiden öte , bir evi çekip çeviren , doğurmadığı koca çocuğada analık eden biri demek..

ben anne olalı 10 sene oldu...nerdeyse kızı doğurduğum günü bile unuttum..yıllarca anneliği ''ben''liği unutarak yaşadım.yüzü tıpa tıp bana benzeyen bir küçük kıza aşık oldum..olamadıklarımı olsun istedim, içimde acısını çektiklerimi o çekmesin istedim, kendime kul köle edemediklerime inat, kulu kölesi olayım istedim.onun üstüne titrerken ve onu incitmekten korkarken aslında çok incinen içimdeki zavallı kendimi pohpohladım...

annelik diyeti büyük oldu benim için.bir daha asla çocuk doğurmadım.bir gün bile yürekten ikinci bir çocuğum olsun diye geçirmedim.tek prensesimle, tek gülümle bahar yaşayayım dedim..

hayatta en çok özendiğim, o yüzden asla eleştirilmemem gereken ''evlat yetiştirme''konusunda kimi zaman burada beni çokta iyi tanımayan insanlarn yorumlarına güldüm.

sonuçta , benim boyumda, başarı ortalaması yüksek, kendine ziyadesiyle güvenen, orduya girse sağ çıkacağında emin olduğum kadar cadı, devrin insanı ama benim devrimimin bir parçasını yetiştirdim.

ben anneyim..geçen yıl şiir dinletisinde ona okuduğum ve onunda ağladığı videoyu buraya eklemek istedim ama vazgeçtim..

çok söyleyebileceğim şey varken, kelimelerin gücünü yeterince ifade edemediği  bir anneyim ben...

barsakları, ruhu kanayan, bazen çocuğunu bile görmek istemeyen ama onsuz yapamayan, kendi hayatından caymış, evladına tapmış, bir garibanım işte... 

anneliği bana çok gören büyük oğlumla, ruhuma inat bencillikle, yıllar geçtikçe ona benzememeye çalışarak ama hep çok vurgun yiyerek giden, gariban anne...

anneler gününüz kutlu olsun, annelik hepimize her haliyle çok yakışıyor..ölene kadar sürecek evlat aşkıyla nice güzel senelere...