ben küçükken işte bu evde kutlardım bayramları.burası babannemin eviydi.bizim eve 1 saat uzaktaydı.annem pek babannemi sevmezdi.sonra pişman oldu ki galiba ölürken başında bekledi.
bayramlarla ilgili hatırladığım bir kaç şey; hadi yarın olsada rahat rahat yeyip içsem(arife günü), annemin oraya gitmem diye yaptığı kavgalar, kuzenlerimle eğlenceli geçen zamanlardı.bu evde hiç uyumazdım.hep halamlara giderdim.sonra kuzenimle sabaha kadar çene yapardık.herkes azda olsa bayram harçlığı verirdi.mutlaka bayramlığımızda alınmış olurdu.o harçlıklarla abur cubur alır işte bu evin ikinci katında tamda ortadaki camın önünde yerdik.
alt kattaki mutfakta hayatım boyunca hep tadını aradığım o büzme baklava olurdu.halalarım ona paklava derlerdi.büzme filan değildi adı.sonra onun adının koca karı baklavası olduğunuda söyleyenler oldu.benim hayatımın lezzetiydi.
haşhaşlı çörek, sütlaç her zaman olurdu.babannem tek başına hazırlardı yemekleri.
işte bu evde tüm çocukları ve torunlarıyla bayram yapardı dedemle babannem...annemi saymazsak herkes mutluydu.kimse kimseye dalmazdı.ama anneme sorarsak o halalarımdan mutlaka birilerisinin adını söyler ve onun ortalık karıştırdığını anlatırdı.
arifeden dedemin mezarına giderdik sonraları o öldüğünde.orda küçükken kanserden ölen kız kardeşim banu ve amcamın küçükken ölen kızı filizinde mezarı vardı.filiz öldüğünde amcam deli gibi ağlamıştı.banu öldüğünde herkes sevinmişti belki çünkü anne ve babam aylarca onun peşinde istanbulda hastanede kaldılar.o sırada bizi ne yapıyorlardı bilmiyorum.
avni eniştem mutlaka en iyi haçlığı verirdi.
hoca eniştem (hoca filan değildi aslında) öyle haçlık filan vermezdi.zaten o nun pek parası olmazdı.ama kimsedende para dilenmezdi.bir elbiseyi 20 yıl giyebilen biriydi o.hasta halamla bir ömür geçirdi o mübarek insan.yıllar geçtike hayran oluyorum ona.
kuzenim esin samsundan gelirdi.çok süslü ve neşeli olurdu.sevgililerini anlatır dururdu.vay be ne günlerdi.eğer abim varsa mutlaka ortalık şenlenirdi.hiç birşey bulamazsa iddaya girerdi.ortanca halamın kolej bitirmiş kızı hep tv de basket maçı izlerdi.küçük halam yorgunluktan şikayet eder, gözlerini çok yorulmuş gibi kırpardı.yıllar sonra kafayı atlattığım dönemde onun gibi somatik olduğumu söyledi kızkardeşim.oysa ben en çok hoca eniştemin karısı olan halama çektiğimi düşündüm.dannn diye konuşur o halam.hiç lafını esirgemez.neşeli iki oğlu vardır.
amcam hep iyi davranmıştır.ona gıcık olduğum en ufak bir şey yoktur.işte bu yukardaki fotadaki evde üst katın 2 odasında yaşadı yıllarca ailesiyle.maddi durumu zayıftır.ama müthiş onurludur.bu kadar onur kimsede yoktur.onun asil karısıda bir gün üff demez.harika insanlardır.
ilk aile bayramlaşmasından sonra babamın halasına , amcasına, teyzesine giderdik.teyzesine giderken annem hep oflardı.oysa teyzesi bize çok iyi davranırdı.mesela her yıl yaptığı helvanın tadı aynı olurdu.helvanın yanına sütlaçta yapardı.ve mutlaka bu menü her yıl olurdu.
tabi bu ziyaretlerde babam keyifle konuşurdu.ben çok sıkılırdım.ama etrafı seyrederdim.hep derslerimizi sorarlardı.sonra sülalenin en çok okuyanı biz olduk.en düşük mesleklisi ben olsamda kardeşlerim aldı başını gittiler.
hep yemeklerden bahsediyorum.bunları hep yerdim.hele babannemin baklavasını delice yerdim.midem bulanacak diye korkardım ama hiç bir şey olmazdı.
bayramlığım kirlenecekte bayramın ikinci günü giyemiycem diye aklım çıkardı.en çok hatırladığım bayramlığım bembeyaz bayramlığımdı.herkes beyazlığıyla ilgili yorum yapmıştı.oysa babam oturduğumuz ilçedeki ahbaplarından birinin dükkanından alırdı hep bayramlıklarımızı.babam için ahbaplık çok mühimdi.ve bu adamların dükkanlarında hiç güzel birşey olmazdı.
aynı babam ben evlendikten sonra sarrardan alışverişe başladı ve hala oradan giyiyor.tahmin edeceğiniz gibi sararın sahibiyle ahbap oldu.
küçüklerin durumu kötüydü.mesela erkek kardeşim ve küçük kuzenler etrafımızda gezerlerdi.biz onları görmezdik bile.
aradan 12 yıl geçti.yıl 2010 sabah otobüsü kaçıracam diye koşarak evden çıktım.daha okulun kapısından girmeden dışarda kahvaltı eden arkadaşlarım beni çağırdı.imzamı attım.onlarla ağayı çekiştirdim.bal adamdan ses çıkmayınca imzamızı atmadan zeyneple okulumuzun dibindeki karfura kaçtık.o kendine bayramlıklar aldı.tabi o mağzada bana olan bir şey yoktu.üst kata winmaxe çıktık.zaten onun tüm koleksiyonuna sahibim.yeni bir tşöt ve bir çift küpe aldım.zeynebin kocası bizi almaya geldi.onlar mezarlık ziyaretine giderken benide outlete bıraktılar.yarın bayram ve şişman bir kızım var.ona bayramlık alınmadı henüz.onlar gelene kadar maviden ona güzel bir kot elbise seçtim.her zamanki gibi beğenmedi ve ayaklarım sızlayana kadar beni mağza mağza gezdirdi.sonrada maviye dönüp her zamanki gibi benim seçtiğimi aldı.bu arada yaş 10.
kendime en sevdiğim çiğ köfteciden dürüm aldım.o muhteşem baklava çook eski bayramlarda kaldı.hatta baklava bile yok evde.
tonla insanın arasından geçip nihayet eve ulaştık.ev aynen benim bıraktığım gib.her yer karman çorman.
üst kattaki evini temizledi.ben tüm akşam üstünü bu yazıyı yazarak geçirdim.
son günlerde çok yoruldum ya , acaba bu bayram tatili iyi gelir mi?sabah kalkıp evitemizlemek gerek.bakarsın biri yolunu şaşırır gelir filanda rezil olmayalım.
dünden kalan yemek son iftara yeter.yeni aldığım çanta, yeni küpelerim, yeni tşörtüm poşetten çıkmadı bile.
yarın bayramlaşmaya gidebiliriz dostlarımıza.ama hiç canım istemiyor.güzel bir program olsa elimde çekirdek akşamı etsem.hatta telefonda kapalı olsa.
son sömestrde gitmiştim yukardaki resmin olduğu eve.bir kaç gün kaldım hatta.neyi aradımda kaldım bilmem ki?hiç bir şey eskisi gibi değildi.çünkü ben çok eskimiştim.
kuzenlerim ne yapıyorlar acaba diye düşündüm.onlar aynı ortamda yaşıyacaklar bayramı.anneme babama soracaklar beni.gelemedi diyecekler.zaten babam diyorki ''bayram filan bildiğiniz yok maşallah''.oysa o her bayram gitti anasına babasına.onada zordur değil mi?
ne garip !!!!özüm farklı olsada ben ağlamadan zırlamadan razu oldum kaderime.kocamda öksüz olduğu için her bayram ''annem yaşasaydı şimdi onun yanında olurduk ''der.o öksüz ben öksüz...
bu bayram duygusal olarak anormal olmasamda hormonlarım sağolsunlar bana bu yazıyı yazdırdılar.
şimdi düşünüyorum tek çocuklu biri olarak yaşlandığımda ne olacak?kız bizi ziyarete gelir mi sence?
8 Eylül 2010 Çarşamba
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
1 yorum:
öz'üm çok güzel anlatmşsın,bizlerin büyüdüğü gibi bayramları çocuklarımıza yaşatabildiğimiz sürece neden olmasınki?bukadar ince düşünceli ve anılarına ailesine geçmişine sahip bir annenin evladıda aynı olur emin ol.
Yorum Gönder